غالباً نوعی تواضع و فروتنی احمقانه ای وجود دارد که اگر کسی گرفتار آن شود ، برای همیشه با شناخت و آگاهی بیگانه می شود .

زیرا فردی که از آن رنج می برد ، به هنگام کشف چیزی که باعث تعجبش شود به نوعی عقب گرد می کند و به خود می گوید : « تو اشتباه کرده ای ! این نمی تواند حقیقت داشته باشد ! » به طوری که به جای اینکه از نزدیک به آن نگاه کند و با توجه گوش بدان بسپارد ، هراسان فرار می کند ، از برخورد با آنچه باعث تعجب و شگفتی او شود اجتناب میکند و سعی می کند هر چه زودتر آن را فراموش کند . آنچه که ندای درون به او می گوید این است : « من نمی خواهم چیزی را ببینم که با اعتقاد رایج تناقض داشته باشد . آیا من برای این به وجود آمده ام که حقایق جدیدی را کشف کنم ؟ حقایق کهنه ی موجود فراوانند .»

نوشته ها را دیده ام ، همه ، اما روانم تشنه ی واژگانی است که انسان آن را با قطره های خون نوشته باشد .

پس به خون بنویس و بدان که خون جان است .

این چیزی است که بهرِ دلباختگان دیگر سرای می گویم :

سراهای دیگر را فقط رنج ها و ناتوانی ها پدید آورده اند . این است آنچه همه ی عوالم دیگر را آفریده و با این جنون زوال پذیر ، سعادتی را ابداع کرده که تنها دردمندترین مردم مزه اش را می چشند .

خستگانی که می خواهند با یک چشم بر هم زدن در لحظه ای کُشنده تا بینهایت دور دست ها را بپیمایند ، بینوایی و نادانی آنها به حدی است که دیگر اراده ی خود را از دست داده و خستگیِ خود آنان بود که همه ی خدایان و جهان های دیگر را آفرید .

نیچه

بی شک ، شیفته ی زندگی هستیم ، اما این از آن نیست که با زندگی خو گرفته ایم ، بلکه از آن است که ما با عشق به زندگی مأنوسیم .

                                                                         نیچه

نه مگر امروز غوغا ، سالار است ؟

این گلدسته را ما خود بر سر نهاده ایم !  

مطلب زیر بخش نخست آخرین دست نوشته ایست بقلم محمود احمدی نژاد :

در عصر امام خمینی، لیاقت آن را یافتیم که به چشم خود، دو فرهنگ سیاسی متفاوت را به موازات یکدیگر، تجربه و ‏مقایسه کنیم. در یکسو، "سیاستمداران"  بوده و خواهند بود که تنها بر مدار سیاست و قدرت و چرتکه اندازیهای عادی و ‏مادی، تحلیل می کنند و تصمیم می گیرند. آنان هیچ وقت و هیچ کجا، دست خدا و مدیریت الهی را نمی بینند و هرگز، ‏حتی هاله ای از  نور عنایت خدا را که در عصر خمینی عزیز بر این ملت باریدن گرفت، مشاهده نمی کنند ...

پ ن : دوستان گرامی در صورت تمایل میتوانید ادامه مطلب را در وبلاگ شخصی

 محمود احمدی نژاد  بخوانید 

هر جا که نشانی از ملت است دولت معنایی ندارد . بلکه ملت با دیده ی نفرت به آن می نگرد ، همچنانکه از چشمان افسونگر نفرت دارد و آن را نادره ای ویرانگرِ هنجار و حقوق می داند .

چرا که هر ملتی در باره ی نیک و بد ، سخنِ خاص خود را دارد . همسایه اش نبز زبانی را که برای خودش پدید آورده و در هنجار ها و قوانین او محصور است ، در نمی یابد . در عین حال دولت، در همه ی تعبیر های خود از خیر و شر دروغ می گوید . هر چه می گوید دروغ است و هر چه دارد حاصلِ دزدی و اختلاس !

هر چه دارد دروغین و ساختگی است . با دندان هایی می گزد که از آنِ او نیست و درونش سخت ساختگی و دروغین است . شعارش سخن مبهم و مشوش درباره ی نیک و بد است  و با آن روی به سوی فنا دارد و دعوتی آشکار است برایِ واعظان مرگ . کسانی که به دنیا می آیند ، بی شمارند و دولت تنها برای خدمت به کسانی است در عرصه ی زندگی طُفیلند . بنگر که انبوه طفیلان را چگونه می فریبد ؟

آنان را در دل خود جای می دهد و در آغوش می کشد و غرق بوسه شان می کند .

بشنوید که چگونه پر خروش می گوید :

بر زمین ، بزرگتر از من کسی نیست و من دستِ نظامبخش الوهیتم .

وقتی چنین فریاد می زند ، همرهان همه زانو می زنند و نقشِ زمین می شوند و در میان زانوزدگان جز درازگوشان و کوته بینان بسیارند .

این دروغها ، راست انگارانِ بسیاری برای خود می یابند .

دردا که شما نیز ، ای برخورداران از جانهای بزرگ ، در میان آنان هستید .  

منم آرش ،

چنین آغاز کرد آن مرد با دشمن ؛

منم آرش ، سپاهی مرد آزاده ،

به تنها ترکشِ آزمون تلختان را

 اینک آماده .

مجوییدم نسب ، فرزند رنج و کار ؛

گریزان چون شهاب از شب ،

چو صبح آماده ی دیدار .

« مبارک باد آن جامه که اندر رزم پوشندش ؛

گوارا باد آن باده که اندر فتح نوشندش .

شما را باده و جامه

گوارا و مبارک باد » .

دلم را در میان دست می گیرم

و می افشارمش در چنگ ،

دل ، این جام پر از کین پر از خون را ؛

دل ، این بی تاب خشم آهنگ  ...

که تا نوشم به نام فتحتان در بزم ؛

که تا کوبم به جام قلبتان در رزم !

که جام کینه از سنگ است .

به بزمِ ما و رزمِ ما ، سبو و سنگ را جنگ است .

درین پیکار ، در این کار ،

دل خلقی است در مشتم ؛

امید مردمی خاموش هم در پشتم .

کمان کهکشان در دست ،

کمانداری کمانگیرم ،

شهاب تیزرو تیرم ؛

ستیغ سربلند کوه مأوایم ؛

به چشم آفتاب تازه رس جایم .

مرا تیر است آتش پر ؛

مرا باد است فرمانبر .

ولیکن چاره را امروز زور و پهلوانی نیست ،

رهایی با تن پولاد و نیروی جوانی نیست .

« در این میدان ، بر این پیکار هستی سوز سامان ساز ،

پری از جان بباید تا فرو ننشیند از پرواز » . . .

                                           گزیده ای از شعر " آرش " سروده ی سیاوش کسرایی